جزر و مد

سه شنبه که عید فطر بود رفتیم شاندیز به مناسبت تولد پسر عموم (( منظورم علی کوچولوی )) که دو سالش تموم شده بود ... تجدید دیدار با دوستان قدیمی و فامیل کردیم ... کم کم پیش میاد که اینجوری دور هم جمع بشیم ... هوای عجیبی بود ... بارونی ، گرفته ، اما نشاط آور ... همه رفته بودند توی خونه نشسته بودند میگفتند و میخندیدن ... ما  هم در حال تدارک وسایل غذا بودیم ... بالاخره ساعت 3:30 غذا خوردیم ... منم یه فیلمی گرفتم برای یادگاری ...

یاد روزایی افتادم که با این دوست قدیمی 2 سال سر و کله زدیم تا بالاخره رفت سر خونه زندگیش ... توی آخرین قراری که با هم گذاشتیم که بعد از ازدواجشون بود از من به خاطره همه ی کار هایی که توی این مدت انجام دادم تشکر کرد و ازش خواستم که هیچی به خانومش نگه تا سوء تفاهمی پیش نیاد ... حالا هم که بعضی اوقات همو میبینیم  ناخودآگاه یاد قدیما میافتم ... عجب دوران واقعا سختی بود ... حالا میفهمم ... ای کاش منم مثل اون یکی رو داشتم مثل خودم  که میتونستم توی این زمینه باهش صحبت کنم و ازش کمک بخوام ... گرچه خود این دوست قدیمی از من خواسته که اگر احساس کردم که کمک میخواد پیش اون برم ... اون از ماجرای من خبر داره ...  من نمی خوام توی زندگی این زوج عاشق باشم ... نمی خوام ... گرچه با گفتن این حرفا دلم میگیره ... نمیدونم گفتنش دردی رو درمان میکنه یا نه بدتر میکنه ... واقعا نمیدونم ... اما منم خدایی دارم که میتونم با اون حرف بزنم ... وقتی با خدا حرف میزنم خیلی آرومتر میشم ... ای وای ...