روشنی ، من ، گل ، آب

هوا سرد بود . دستاش بی حس شده بود . پناهگاهی نداشت برای استراحت .هیچکس منتظرش نبود . نه هیچکس .اما اونقد خسته بود که توان فکر کردن نداشت. هوا داشت یواش یواش تاریک میشد . با تاریک شدن آسمون انگار ذهنش روشن و روشن تر میشد. دستشو به کمرش گرفته بود .آخه از این همه جور و سختی کمرش شکسته شده بود و حالا که داشت یواش یواش خوب می شد احساس کرد که باز داره خم میشه. به چهرش که نگاه می کردی یه غم بزرگو میخوندی. انگار سالهاست که غمدار و نمی خواد یا نمی تونه شادی کنه. هر چی میخندید باز ته چشماش داشت گریه می کرد. همونطور که با دهنش دستاشو گرم می کرد با پاهای بی حس شده راه می رفت و یاد روزهای گذشته و کم رنگ می افتاد. یاد روزهای نوجوانی و کودکی و الانش که چرا به اینجا رسیده. با خودش فکر می کرد که چرا من اینقدر خسته و دل شکسته و تنها شدم. دلش خون بود از دوستانی که دشمن بودند. حتی دیگه نمی تونست به چشمای خودش  اعتماد کنه و از سایه ی خودش می ترسید. دیگه نمی تونست دست دوستی به طرف کسی دراز کنه . داشت فکر می کرد که دلشو کجا جا گذاشته و فراموش کرده بردارش.دنبال تیکه های وجودش می گشت که هر کدوم در لایه ای از زمان مدفون شده بود و حالا داشت دنبال چی می گشت. دنبال هیچ و  پوچ.مونده بود از دست خدا هم شاکی باشه یا نه.چرا که هرکه باهش بود بهش پا زده بود و حالا که باید در اوج جوونی باشه احساس می کرد سالهاست پیر شده و دیگه نمی تونه شاد باشه . داشت با نگاش فریاد میزد و اشکاش بی اجازه راهی می شدند . از گوشه ی چشماش اومد روی گونه ای که قبلا سرخ بود و حالا بی رنگ شده بود . بی رنگ و بی رمق . اشکش اومد روی لباش لبایی که روزی برق میزد و حالا از خشکی به زور باز می شد. داشت هق هق می کرد. آی خدایا منو فراموش کردی ؟! خدایا کجایی که الان فقط تورو دارم .خدایا من تنهام خسته ام تنهام ...

هر کی اومد فقط منو به خاطر خودش خواست و به من نگاه نکرد حالا دیگه میخوام تنها باشم و کسی ازم سوء استفاده نکنه .من میخوام سالها با خودم باشم اما کسی به خودش جرات نده که به من دست بزنه و در سرش افکار کثیف بپرورونه. خدایا چرا من ،منی از کودکی تا الان دستخوش دیگران قرار گرفتم چرا من ،منی که باید در کودکی که کودک باشم بزرگ شدم و در نوجوانی باید ... .دلش میخواست سرشو بذاره بین پاهاشو و زار و زار گریه کنه. رسید به تیر برق . خسته شد از بس راه رفته بود. نشستو بهش تکیه داد. خودشو توی بغل خودش پنهان کرده و زار زار گریه کرد. نمیدونست چه قدر گریه کرده بود اما وقتی سرشو بالا آورد دید لباساش خیس شده و چشماش سرخ سرخ . دلش یه آغوش می خواست تا لحظه ای بهش پناه بده . تا لحظه ای بتونه از این همه غم راحت بشه و احساس آرامش کنه. داشت فکر می کرد روزگاری براش آغوشی بود که بهش پناه می برد. آغوشی که روزی بهش خیانت کرد. دیگه به هیچکس اعتماد نداشت.. حالا هر چی داشت از دست داده بود و هیچی نداشت جز یه قلب پاره پاره و دلی خونین. آه های دلش جیگر آدمو می سوزوند و صورت لاغرش حاکی از روزهای طول و دراز غم و سختی بود . یه لحظه به خودش اومد. با دستش اشکاشو پاک کرد و دستشو به زانوش گرفت تا بلند بشه اما دید کمرش اجازه نمیده. دستشو به تیر چراغ برق گرفت و پا شد. دلش می خواست الان یکی بود که دستشو توی کمرش مینداخت و توی آغوشش راه میرفت. اما دیگه هیچکی نبود . بعد از گریه آرومتر شده بود و ساکت تر . دیگه براش همه چیز بی تفاوت شده بود، بی تفاوت. چیزهایی که روزی براش همه چیز بود و حالا از دست داده بود. فقط میدونست که با این وجود یه چیز داره که میتونه بهش تکیه کنه و اونم خداست . هر روز و هر شب با خدا حرف میزد . شبا قبل از خواب ساعت ها حرف میزد و مثل ابر بهار گریه می کرد. داشت با خودش فکر می کرد حالا که چیزی ازم نمونده همین چیزایی رو که دارم از دست ندم. انگار تو این همه تاریکی یه روزنه دیده بود. به تواناییهای خودش ایمان داشت . هیچکس اونو نشناخت و همه اونو برای خودشون میخواستند. جنسیتش و اندام زیباش هر کسی رو وسوسه می کرد تا هر فکری میخوان در موردش بکنن. بدون این که فکر کنن که اونم یه انسان و کسی حق نداره به لطافتش لطمه بزنه.

به قدم زدنش ادامه داد . نمی دونست چند ساعت راه رفته بود . احساس خستگی می کرد. انگشتای پاش داشت تیر می کشید و دردی عجیب داشت و انگار زخم های چندین سالش که ظاهرا خوب شده بود دوباره سر باز کرده و حالا داشت چرک می کرد. با این فکرا بغض گلوشو گرفت و باز گوشه ی چشمش اشک جمع شد اما نتونست گریه کنه . اون فقط آه کشید و بغض گلوشو خورد و اشکشو پاک کرد.  

بعد از اون همه گریه حالا فقط داشت به آسفالت خیابون که با گذشت زمان تیکه تیکه و خراب شده بود نگاه می کرد و به پوستش دست کشید .دید نم گریه هاش باقی مونده و دیگه به هیچی فکر نمی کرد. به هیچی . نه به اون کسی که بهش خیانت کرده نه به آغوش نه دوست نه دشمن هیچکس نه خودش . دیگه نای فریاد زدن نداشت . فقط دلش میخواست به جایی برسه و کمی استراحت کنه تا برای فردایی که معلوم نیست که وجود داره یا نه چیزی باقی بذاره. نمی خواست به پایان راه برسه . به هیچی و پوچی . اون دنبال خدا می گشت تا بهش تکیه کنه و دیگه کسی اونو برای خودش نخواد. توی ذهنش روزهای خوب و روشنو می دید . روزهای شادی و روزهای خوب برای آینده ای خوب .

با خودش عهد کرد دیگه از کسی کمک نگیره و فقط به خودش تکیه کنه. با این افکار لبخندی کوچیک کنار لباش نشست. سرشو بالا آورد. دید خورشید خانم داره یواش یواش بیدار میشه. صدای پرنده هارو میشنید و صدای مردمی که روزشونو از نو شروع کردند. دستاشو از هم باز کرد . سرشو بالا آورد و بلند فریاد زد خدایا کمکم کن . بعد یه نفس عمیق کشید و به راه رفتن ادامه داد . با یه فرق اینکه حالا گوشه هایی از امید در زندگیش دیده میشد ...

خدایا !

مرا تطهیر کن .

خدایا ! باز سقوط کرده ام ،

نور تو را پنهان کرده ام ،

اما نام تو دستگیر از پا افتادگان است .

سوی تو می آیم تا سینه ی آلوده ام را تطهیر کنی .

مرا بشویی ، پاک سازی

چنان مطهر

که دوباره سقوط نکنم .