جزر و مد

و تو بی احساس عمیق سرشکستگی،چگونه از تقدیر سخن می گوییکه جز بهانه تقصیر دون همتا نیست. آن افسونکار به تو می آموزد که عدالت از عشق والاتر است،دریغا که اگر عشق به کار می بود،هرگز ستمی در وجود نمی آمد تا به عدالتی نابکارانه از آن دست نیازی پدید افتد.

پ.ن: این روزها زمان با سرعت نور می گذره به من فرصت نمیده...