جزر و مد

روزگاریست که تنها

 کورترین نقطه ی هستی در کنار جوی آبی که از دورترین روزن هستی جاریست

 نشسته ام به انتظار،

شاید روزی، شاید شبی، شاید لحظه ای را که همیشه در انتظارش بودم را برای لحظه ای در آب ببینم،

         شاید آن لحظه را در خواب دیدم،

                                                   شاید...

                                                                نمیدانم...

                                                                             یاد آن لحظه بخیر...

پ.ن: به خاطر عزیزترینم .