جزر و مد

آدما n-بعدی هستند . آیا ما با همه یه جور برخورد می کنیم؟ آیا همه چیزو می دونیم؟ آیا با یه برخورد میشه شناخت؟

ما در برخورد با هرکس، برخوردی داریم جدا از دیگران و همین رفتار و منش ما هست که یه شناخت اولیه رو به وجود می آورد. با گذشت زمان و دیدارهای بیشتر و موقعیت های مختلف شناختمون بیشتر میشه. اما آیا به جایی می رسیم که بتونیم بگیم کامل شناختیم؟

موقعیت های مختلفی که پیش می آید در جهت شناخت بیشتر کمک می کند .اما بعضی اوقات با گفتن بعضی حرفها ،یه دفعه احساس می کنیم که چه قدر از اونی که فکر می کردیم دورِ یا اشتباه فکر می کردیم. نمیشه گفت اشتباهِ یا همه چیز دروغِ . ارزش مسائل وابسته به محیط و افکار خودمون و دیگران هست و نسبی ست. مطلقی وجود نداره.

 

پ.ن یک: همیشه اونی که فکر میکنی نمیشه، بلکه اونی که بهش عمل میکنی .

پ.ن دو:اگر بتونیم روابطمون رو با پدر و مادر طوری باشه که بتونیم مشکلاتمون رو بدون هیچ هراسی بگیم، اونوقت یه خاونداده ی خوشبخت داریم .

پ.ن سه: یکی از مشکلان من اینه که با هر انسان وابر انسانی در ارتباطم و میتونم با خودش عین خودش برخورد کنم. با این وجود شکل اصلی خودم رو از دست نمیدم . نمیدونم کجای این مشکل؟!

پ.ن چهار: اگر همیشه کارهای خوب کنی و حرفهای قشنگ و مثبت بزنی ، آدم خوب هستی؟!

پ.ن پنج : چی سبب میشه که انسان! خودشو با یه سرس اراجیف و خزعبلات توجیه کنه و هر چی میخواد به دیگران بگه و بعد هم عذاب وجدان! نگیره و تازه هم خوشحال بشه. به این چی میگن ؟! سادیسم .

پ.ن شش : هرگز در طول عمرم نتونستم حرف زور بشنوم ،چه از خرد چه کلان .هر کی بوده جوابشو دادم و حسابشو کف دستش گذاشتم .

پ.ن هفت : این اواخر یکی از کارهای مهم  من بحث کردن و بعد دعوا کردن با همه بود . عجب حالی داد و حالی گرفت ...

 

سوال : آیا این زندگیِ که ما میکنیم ؟ یه زندگی واقعی چطوریه ؟ 

نوشته شده در چهارشنبه نهم اسفند 1385ساعت 2:43 توسط محبوبه| |