جزر و مد

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی

چه کسی می داند که در حسرت یه روز، نه در فردایی

پیله ات را به گشا ...

تو به اندازه ی یه پروانه زیبایی!

پ.ن : مدتیه نوشتنم نمیاد،مثل روزهای جوونیم ! که هر روز آپ می کردم ...

خدایم !

مرا متبرک گردان

تا چون گل ها که به خورشید رو میکنند

پیوسته به تو رو کنم.

باشد که گلی شوم

در باغچه ی تو .

و عطر من

شادی کوچکی

به زندگی کسانی که از شادی محرومند ، ببخشد

نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386ساعت 14:51 توسط محبوبه| |