جزر و مد

نمي دانم چرا زنده م،چون مجبورم نفس بكشم تا وقتي كه زنده ام.شايد زنده بودن هم خود تفريحي ست براي زندگي كردن.بارها به اين انديشيده م كه چرا زنده ام و مثل هميشه بي پاسخ مانده است ... و من تا كي زنده ام نمي دانم پ.ن : اين حرفا آثار زياد خوردن و خوابيدنه .

نوشته شده در سه شنبه نهم بهمن 1386ساعت 2:25 توسط محبوبه| |