جزر و مد

کاش یه پرنده بودم و به هر جا که میخواستم میرفتم ... میرفتم تا جایی که چشم کار میکرد و از نظر ها پنهان میشدم ... تنها میشدم و با خودم کمی فکر میکردم که چرا باز اینجوری شدم ... به قول یکی از دوستان افسرده شدم ... ای وای ... باز دوباره بد شدم ... دارم به اعماق تاریکی فرو میرم ... باز دارم گم میشم ... باز دارم دچار یه نوع سر در گمی میشم ... معادلات زندگیم با هم جور در نمیاد ... دارن همدیگرو نقض میکنن ... و منم دارم فقط نگاهشون میکنم ... ای وای ... باز باز های من شروع شد ... تا دیر نشده برم خودم نجات بدم که باز دارم غرق میشم ...

نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم مهر 1385ساعت 10:5 توسط محبوبه| |